De reis is goed gegaan, geen gedoe gehad met de viool (mijn koffer past nog net in zo'n handbagagecabine!), alleen tijdens de vlucht van LA naar Santa Barbara moest hij in een aparte ruimte. Het vliegtuig van Schiphol naar LA zat vol met Iraniërs die in Amsterdam overstapten vanuit Teheran. Mijn buurman (een hele dikke Iraanse Amerikaan die wiskundeles geeft op een middelbare school in LA) vertelde me dat er na de Iraanse revolutie een grote Iraanse gemeenschap in LA is ontstaan.
Het huis
Gisteren om een uur of half 6 lokale tijd kwam ik dan eindelijk aan op mijn tijdelijke woonadres. Charlie, mijn huisbaas, kwam direct naar buiten. Hij scharrelt wat met motoren en een mobiel café waarmee hij op allerlei (motor-)evenementen versnaperingen verkoopt als (ijs-)koffie, broodjes, thee, etc. Alles dat hij daarvoor nodig heeft (het café, een camper om in te slapen, een mobiele motorwerkplaats) is in van die ouderwetse aluminium campers cq caravans. Zijn zoon, die geologie studeert, helpt hem met allerlei administratieve en internetdingen. Charlie heeft een aantal jaar in Alkmaar gewoond waar hij een eigen motorbedrijf heeft gehad (hij heeft ook in een of ander Nederlands motorblad gestaan). Dus af en toe gooien we er wat Nederlandse termen tussendoor.
Het huis is een beetje sjofel, maar wel schoon en met name vanwege Charlie, zijn zoon Bill en hun twee katten (Pete en re-Pete heten ze!) wel heel gezellig. Mijn kamer is aan de voorkant, en behalve mijzelf wonen er nog een Italiaanse PhD-studente en een (Indiase? Pakistaanse?) Amerikaan die hier in de buurt werkt. Een minpuntje van het huis is wel de snelweg erachter, en dat het allemaal een beetje gehorig is.
Pete is de brutaalste van de twee katten. Re-Pete heet zo omdat hij een beetje banger is dan Pete, maar alles wat Pete doet, wil Re-Pete ook doen. Vanmorgen was ik aan het werk en kwam Pete mijn kamer binnen. Hij snuffelt wat rond, loopt over het buro, mijn laptop (heel handig...), en gaat onder het buro liggen. Als ik na een tijdje zijn nagels in mijn voeten voel gooi ik hem toch maar de gang op.
Ik heb een fiets!
Mijn missie voor vandaag: een fiets kopen. Ik heb er drie geprobeerd waarvan er twee direct de ketting verloren (mijn broek heb ik dus met mijn vette vingers ook verpest), maar ik ben erg tevreden met wat ik nu heb. Het is zo heerlijk om een fiets te hebben! Je voelt je ineens een stuk meer thuis dan als je alles lopend, met het OV, of zelfs met de auto moet doen. En de route naar de universiteit is prachtig. Ik heb mijn fiets in Isla Vista gekocht, dat is een wijk die praktisch op de campus is gevestigd. Probeer je voor te stellen dat ze Rijnsteeg niet hebben afgebroken, maar verdieping voor verdieping af hebben gezaagd, en hetzelfde hebben ze gedaan met de andere sterflats. En iedere afdeling hebben ze als een soort vrijstaand studentenhuis neergezet in een soort studentenwijk met een paar supermarkten (waarvan het assortiment vooral bestaat uit torenhoge stapels drank en vrieskisten vol pizza's en andere voedzame kost), heel veel eettenten (niet alleen Taco Bell of zoiets, maar ook onbespoten vegetarische kost), en kantoorbenodigdheden (zoals blocnotes voor college, of multiple choice formulieren voor examens). Het is bizar om te zien hoe zeer de universiteit en haar studenten een gemeenschap op zich vormen, het lijkt wel alsof ze met Santa Barbara of zelfs Goleta verder niets te maken hebben.
Vanaf Isla Vista naar huis is het, schat ik, ongeveer een kwartier fietsen. Vrijwel het hele stuk kan ik doen op een speciaal aangelegd fietspad, dat langs sportvelden, natuurgebieden en het strand naar de universiteit loopt. Ik zal er morgen eens wat foto's van maken.
